Συνέντευξη: Σπύρος Ζεβελάκης
Μία από τις επιδιώξεις κάθε δημιουργικού επαγγελματία είναι να φτάσει στο σημείο να δουλεύει με τους δικούς του όρους. Να καταφέρει να προσελκύει δουλειές για τις οποίες θα ήθελε να εργαστεί, να μπορεί να κάνει διαλείμματα, να βρίσκει χρόνο για προσωπικούς πειραματισμούς κ.λπ. Κάτι αντικειμενικά δύσκολο, ιδίως στην αρχή. Ένας από εκείνους που κυνήγησαν και πέτυχαν νωρίς αυτό το στόχο, είναι ο Stefan Sagmeister, ο οποίος βρέθηκε στο Βερολίνο στο πλαίσιο της TypoBerlin-image για την παρουσίαση και προώθηση του νέου του βιβλίου, που είναι το δεύτερο προσωπικό στη δεκαπενταετή καριέρα του.

Ο Αυστριακός designer σπούδασε στη Βιέννη και τη Νέα Υόρκη. Αργότερα, με ενδιάμεσους σταθμούς στην Αυστρία, το Χονκ Κονγκ και τη Σρι Λάνκα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νέα Υόρκη. Αρχικά δούλεψε για το μέντορά του, Tibor Kalman (M&Co), πράγμα που αποτελούσε όνειρό του από τότε που ήταν στο Pratt institute. Όταν ο τελευταίος έκλεισε το M&Co για να αφοσιωθεί στο περιοδικό Colors στη Ρώμη, ο Sagmeister άνοιξε το δικό του στούντιο, το Sagmeister inc, με σκοπό να δουλέψει για μουσικές συσκευασίες – όμως μόνο για μουσική που τον ενδιέφερε. Ξεκινώντας με δουλειές για φίλους, κέρδισε την πρώτη υποψηφιότητα για Grammy με το εξώφυλλο του άλμπουμ Mountain of Madness. Ακολούθησαν “εικονικά” εξώφυλλα για θρύλους όπως ο Lou Reed, ο David Byrne, οι Rolling Stones, τα οποία του χάρισαν περισσότερες υποψηφιότητες. H χιουμοριστική και προκλητικά ωμή πρακτική του έγινε ευρέως γνωστή με το πόστερ για την AIGA Michigan (1999), το οποίο με τη βοήθεια του συνεργάτη του χάραξε -κυριολεκτικά- στο κορμί του. Δικαιολογημένα λοιπόν, ο γερμανόφωνος σταρ του design ήταν το πιο μεγάλο γεγονός της διοργάνωσης. Το γνώριμο κοινό του γέμισε ασφυκτικά το τεράστιο αμφιθέατρο του Haus der Culturen der Welt κι εγώ δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να του κάνω μερικές ερωτήσεις…

Μέσα ή έξω από την πόλη;
Νομίζετε ότι πρέπει να μαζευτούμε σε πόλεις-κέντρα, για να κάνουμε τη δουλειά αυτή με καλύτερες προϋποθέσεις;
Το design εξ ορισμού, όχι μόνο ο επικοινωνιακός σχεδιασμός αλλά και ο βιομηχανικός σχεδιασμός, έχουν να κάνουν με τη διαδραστικότητα, με τη συνδιαλλαγή   μεταξύ των ανθρώπων. Σίγουρα υπάρχουν μεγαλύτερες ευκαιρίες για επικοινωνία και διαδραστικότητα στις πόλεις, όπου η συγκέντρωση πληθυσμού είναι μεγαλύτερη από την επαρχία. Ως designer έχω προσκλήσεις για να μιλήσω για τη δουλειά μου σε διάφορα μέρη του κόσμου, που σχεδόν χωρίς εξαίρεση είναι μεγάλες πόλεις. Συνεπώς δεν είναι πιο μεγάλη μόνο η χρήση του σχεδιασμού και των προϊόντων, αλλά και η δημιουργία τους και η σκέψη γι’ αυτά. Την ίδια στιγμή, όμως, η τεχνολογία μάς επιτρέπει να δουλεύουμε οπουδήποτε – κι αυτό ισχύει και για νέους σχεδιαστές. Έχω δει σχολές μακριά από πόλεις, να παράγουν φανταστική δουλειά. Μάλιστα χρησιμοποιούν την “απομάκρυνση” θετικά, ως παράμετρο των σχεδιαστικών περιορισμών τους (που όλοι αναπόφευκτα έχουμε) και τη μετατρέπουν σε πλεονέκτημα. Επίσης έχω δει σχεδιαστικά γραφεία σε επαρχιακά μέρη να δημιουργούν καταπληκτικά πράγματα.
Οπότε τα προσεχή χρόνια θα δούμε σχεδιαστές να ζουν οπουδήποτε και να δημιουργούν για οποιονδήποτε;
Όχι απόλυτα, γιατί αν και αυτό θα είναι τεχνικά δυνατό, η πυκνότητα της πληροφορίας, καθώς και οι εμπειρίες, θα είναι σχεδόν σίγουρα περισσότερες στην πόλη από ό,τι στο χωριό. Έτσι θα έβλεπα την επαρχία να λειτουργεί πολύ καλά για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, και μάλιστα είμαι έτοιμος να κάνω ακριβώς αυτό, να πάω για ένα χρόνο μακριά και να δοκιμάσω έναν άλλο τρόπο εργασίας. Θα πάω στην Ινδονησία, αρκετά μακριά από κάθε αστικό κέντρο – θα πρέπει να πετάξω για να πάω στην Τζακάρτα, ή τη Σιγκαπούρη. Αυτό θα είναι για ένα χρόνο, αλλά δε νομίζω πως θα το ήθελα για την υπόλοιπη ζωή μου.

Τo τίμημα της ελευθερίας
Σε ποια φάση της καριέρας σας καταφέρατε να εργάζεστε με δικούς σας όρους και πόσο δύσκολο ήταν στην αρχή;
Ακόμα και σαν φοιτητής, έψαχνα για τις δουλειές που θα με άφηναν να εργαστώ προς αυτό που θεωρούσα εγώ καλό. Και όταν ξεκινήσαμε το στούντιο, από την αρχή προσπαθήσαμε να κάνουμε δουλειά με την οποία να μένουμε ικανοποιημένοι. Δε νομίζω πως μπορείς να ανοίξεις ένα δημιουργικό γραφείο και να κάνεις μέτρια πράγματα για να προχωρήσεις οικονομικά, και ξαφνικά να αλλάξεις και να αρχίσεις να κάνεις καλή δουλειά. Δεν το έχω δει να συμβαίνει. Απλώς γιατί ό,τι ακριβώς κάνουν και θέλουν οι πελάτες σου, αντανακλάται σε αυτό που κάνεις. Και αν παράγεις μέτρια δουλειά, θα προσελκύσεις μέτριους πελάτες που θέλουν αυτή τη δουλειά.
Υπήρξαν θυσίες που χρειάστηκε να κάνετε για να εξασφαλίσετε στον εαυτό σας αυτή την ελευθερία;
Δε νομίζω πως ήταν πολλές οι θυσίες. Αυτό που έκανα ήταν να δημιουργήσω μια κατάσταση στην οποία το στούντιο θα χρειαζόταν λίγα χρήματα, θα είχε πολύ λίγα λειτουργικά έξοδα και έτσι δεν θα χρειαζόμασταν μεγάλα κέρδη για να σταθούμε, ούτε θα ήμασταν αναγκασμένοι να κάνουμε δουλειές με τις οποίες δεν θα ήμασταν χαρούμενοι.
Σας απασχολεί καθόλου η διάκριση μεταξύ τέχνης και design;
Σαν καταναλωτή ή θεατή της τέχνης και του design, δεν με απασχολεί καθόλου. Το ενδιαφέρον μου είναι στο εάν κάτι είναι καλό και όχι αν πρόκειται για τέχνη ή design. Σαν δημιουργό όμως, νομίζω πρέπει να με απασχολεί η διάκριση. Με ρωτάνε συχνά σχετικά με αυτό και στην καθημερινή πρακτική υπάρχει διάκριση – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα media, τη διανομή, τις μεθόδους και τη λειτουργικότητα κάθε κομματιού. Γενικά τα προϊόντα του design έχουν κάποια χρήση, οπότε η λειτουργικότητα παίζει ρόλο, σε αντίθεση με τα δημιουργήματα των καλλιτεχνών τα οποία δεν έχουν κάποια πρακτική χρήση – αρκεί απλώς να υπάρχουν.
Με αυτό τον τρόπο διακρίνετε και τη δουλειά σας από αυτή κάποιου καλλιτέχνη;
Ναι, ακριβώς. Τελευταία οι σχεδιαστές έχουν ξεκινήσει μια συζήτηση για μια πιο ηθική και υπεύθυνη πρακτική. Πολλοί προτιμούν να εργάζονται για πελάτες με κοινωνική ευαισθησία, όπως μη κερδοσκοπικά ιδρύματα, φιλανθρωπικές εκδηλώσεις κ.ά., σε γενικές γραμμές όμως η δουλειά των σχεδιαστών είναι δεμένη με τη βιομηχανία και την ισχυρή οικονομία – με τον καπιταλισμό μ’ άλλα λόγια. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν μεγάλες επιχειρήσεις που παίρνουν πια σοβαρά τους σύγχρονους προβληματισμούς -π.χ. για το περιβάλλον- πέρα από την ατζέντα τους για δημόσιες σχέσεις.
Εσείς τι πιστεύετε γι’ αυτό;
Μάλλον κάπου στη μέση είναι η αλήθεια – και ο καπιταλισμός νομίζω βρήκε αυτή τη μέση λύση. Χθες μιλούσα με μία υπάλληλο από τη Mercedes και μου έλεγε ότι η εταιρεία θα επενδύσει 14 δις μέσα στα επόμενα τρία χρόνια σε τεχνολογίες φιλικές προς το περιβάλλον. Τόσο μεγάλο ποσό στην αρχή δεν το πίστεψα, μέχρι που μου έδωσε τα ακριβή νούμερα από τον εργοδότη της. Τα κέρδη της Mercedes είναι 4 δις ετησίως. Το να βάλει τα κέρδη τριών ετών σε οικολογικές τεχνολογίες μόνο, σημαίνει κάτι. Θα ήθελα να δω μια εταιρεία design να βάζει τα κέρδη της σε κάτι ανάλογο. Αν οι αριθμοί αυτοί είναι σωστοί, φαίνεται ότι οι άνθρωποι της βιομηχανίας είναι πιο υπεύθυνοι από τους δημιουργικούς επαγγελματίες. Βλέπω μεγάλες εταιρείες να έχουν αρκετά εμπνευσμένη ηγεσία. Ενώ είδα την κοινότητα των designers να αντιδρούν σε καταστροφικά γεγονότα με τον πιο επιφανειακό -αν όχι χαζό- τρόπο. Στην 11η Σεπτεμβρίου η γενική αντίδραση των σχεδιαστών στη Νέα Υόρκη ήταν να φτιάχνουν βλακώδη λογότυπα και να τα ανεβάζουν στο site της AIGA. Eνώ γνωρίζω ένα δικηγόρο ο οποίος οργάνωσε τη δικηγορική κοινότητα και έκαναν όντως ευεργετικά πράγματα για την πόλη. Βλέπω, λοιπόν, πολύ πιο επαγγελματική, υπεύθυνη και αποτελεσματική πρακτική από άλλους κλάδους, σε σχέση με τους σχεδιαστές. Δε νομίζω ότι η δημιουργική κοινότητα μπορεί να καυχηθεί ότι ηγείται σε αυτά τα θέματα. Και μάλλον είναι απλά της μόδας να αναθεματίζουμε τη βιομηχανία και το εμπόριο.

Περισσότερα της αποκλειστικής αυτής συνέντευξης στο +design #63

Η διαφορά είναι, όπως οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε, ότι αυτήν τη φορά το ICTVC οργανώνεται στη Λευκωσία, στην Κύπρο, και όχι στη Θεσσαλονίκη, όπως έγινε με τα τρία προηγούμενα συνέδρια του 2002, 2004 και 2007. Αρκετοί από σας, επίσης, γνωρίζουν τους κύριους λόγους αυτής της αλλαγής. Δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνουμε τα ίδια, ειδικά όταν το συνέδριο συνιστά μια παράπλευρη απώλεια μικρού βεληνεκούς αν συγκριθεί με το γενικότερο ρημαδιό που άφησαν πίσω τους οι σεμνοί και ταπεινοί.

Στην Κύπρο
Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται τρία χρόνια δουλειάς στην Κύπρο, στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Αν και πολύ νωρίς για μια αποτίμηση των πεπραγμένων, μπορώ να πω ότι μέσα από μια πορεία, καθόλου εύκολη και όχι πάντα ευχάριστη, κατορθώσαμε να χτίσουμε μια μικρή σθεναρή υποδομή. Την ίδια στιγμή που προσπαθούμε να την επεκτείνουμε, στηριζόμαστε πάνω της για να διαφοροποιήσουμε νοοτροπίες και να εκπαιδεύσουμε την κοινωνία σε ζητήματα τυπογραφίας και οπτικής επικοινωνίας. Θεωρώ ότι αυτή η διεργασία αποτελεί μονόδρομο λόγω της βαθιάς πεποίθησής μου ότι η τυπογραφία είναι καθρέφτης του πολιτισμού. Όταν οι αλλαγές αρχίσουν να γίνονται ορατές στην κοινωνία, τότε θα μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι οι προσπάθειές μας αποδίδουν καρπούς.
Ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες με στόχο τα παραπάνω είναι η συνέχιση της έκδοσης του ΥΦΕΝ στην Κύπρο καθώς και το Συνέδριο. Αυτό εξάλλου έγινε σαφές στο σχετικό με το 4o ICTVC μήνυμά μου της 19 Σεπτέμβρη 2009, όπου έγραφα: η λογική είναι «ό,τι κάναμε στη Θεσσαλονίκη, να κάνουμε κι εδώ», ήτοι, να γνωρίσουμε ενδιαφέροντες ανθρώπους, να περάσουμε ένα μεστό και δημιουργικό τριήμερο, να δούμε πράγματα και να συζητήσουμε με τρόπο μοναδικό θέματα μοναδικά. Αλλά και σε άρθρο μου σχετικά με την εκπαίδευση στο design, που δημοσιεύθηκε στις 19 Ιουλίου 2009 στην κυπριακή εφημερίδα Ο Πολίτης εξηγούσα: Η γραφική επικοινωνία είναι συνυφασμένη με την τυπογραφία και αντιμετωπίζεται πλέον ως σύγχρονο επιστημονικό πεδίο με σημαντικές ερευνητικές εργασίες τόσο σε επίπεδο θεωρίας και ιστορίας όσο και σε επίπεδο πρακτικής. Η θεωρία και η ιστορία τροφοδοτούν την πρακτική και αυτή με τη σειρά της θα μπορούσαμε να πούμε ότι ελέγχει την ορθότητα των άλλων δύο πυλώνων. Στην Ελλάδα, η προσέγγιση αυτή εκφράστηκε στα τρία “Παγκόσμια Συνέδρια για την Τυπογραφία και την Οπτική Επικοινωνία” (ICTVC) του 2002, 2004 και 2007. Το επόμενο ICTVC ευελπιστώ να πραγματοποιηθεί στη Λευκωσία, τον Ιούνιο του 2010, και να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για τον διεπιστημονικό διάλογο και την εκπαίδευση στο χώρο του design τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό.

Η εικόνα του 4ου ICTVC
Έτσι λοιπόν, για μια ακόμη φορά, ο διακαής πόθος για ουσιαστική συνεισφορά στην εκπαίδευση και την πρακτική του design και της οπτικής επικοινωνίας, παρατάχθηκε απέναντι στη λογική. Γράφω «για μια ακόμη φορά» γιατί το ίδιο συνέβηκε το 1992, όταν διοργανώσαμε την πρώτη διεθνή συνάντηση για την τυπογραφία στην Ελλάδα, και αργότερα, το 2002, το 1ο ICTVC.
Το αποτέλεσμα, ως τη στιγμή που πληκτρολογώ αυτές τις αράδες, είναι 115 ομιλητές από 28 διαφορετικές χώρες και πέντε ηπείρους! Εκτός από τις παρουσιάσεις και τις συζητήσεις στρογγυλής τράπεζας, που θα πραγματοποιούνται από νωρίς το πρωί έως αργά το απόγευμα στις 17, 18 και 19 Ιουνίου, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια σειρά από εργαστήρια και προβολές ταινιών στο διήμερο 15 και 16 Ιουνίου. Βιβλιοδεσία, σχεδιασμός αλφαβήτων, δυτική και αραβική καλλιγραφία, χοροτυπογραφία, design game, διαδραστικό design και human computer interaction είναι οι τίτλοι των εργαστηρίων. Παράλληλα, από τις 5 έως τις 23 Ιουνίου θα είναι ανοικτή στο κοινό η μεγάλη έκθεση του συνεδρίου σε έναν εντυπωσιακό χώρο, την Πύλη Αμμοχώστου. Η έκθεση θα υλοποιηθεί σε συνεργασία με το Μουσείο Design Θεσσαλονίκης και φορείς του εξωτερικού.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι αυτήν τη φορά το ICTVC, που διοργανώνεται από το Τμήμα Σχεδιασμού και Πολυμέσων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας με τη συνεργασία του Ινστιτούτου Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (ΙΜΜΕ) της Κύπρου και της AlterVision, υποστηρίζεται από σημαντικούς ακαδημαϊκούς και επαγγελματικούς φορείς, όπως το Τμήμα Τυπογραφίας και Γραφικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Reading Αγγλίας, της Association Typographique Internationale (ATypI), του International Council of Graphic Design Associations (ICOGRADA), του Institute of Paper, Printing & Publishing Αγγλίας (IP3), της Ένωσης Γραφιστών Ελλάδας, του Μουσείου Τυπογραφίας της Λιόν Γαλλίας και του Μουσείου Design Θεσσαλονίκης.

Τι μέλλει γενέσθαι;
Είμαι σίγουρος ότι για μια ακόμη φορά το ICTVC θα σχολιαστεί ως ένα μεστό και ‘δύσκολο’ συνέδριο. Κι αυτό γιατί επιλέγει να φιλοξενήσει ανθρώπους που οι εργασίες τους κινούνται στη λογική των τριών πυλώνων που προηγουμένως ανέφερα: ιστορία, θεωρία και πρακτική. Ένα συνέδριο που είναι ανοικτό σε χώρους που ίσως δεν αναγνωρίζονται ως χώροι συγγενικοί με την τυπογραφία. Για του λόγου το αληθές θα προέτρεπα τους αναγνώστες να ρίξουν μια ματιά στις θεματικές των ICTVC καθώς και στον τόμο των πρακτικών του 2002. Κατά τη γνώμη μου, το ICTVC είναι ένα μοναδικού ύφους παγκόσμιο συνέδριο, το μεγαλύτερο στο χώρο της τυπογραφίας και οπτικής επικοινωνίας.
Αυτό το συνέδριο, λοιπόν, θα πραγματοποιηθεί φέτος σε μια μικρή χώρα. Και αν δυσκολευτήκαμε να το καθιερώσουμε στην Ελλάδα, τότε τι να αναμένουμε στην Κύπρο, που αριθμεί μόλις τα 2/3 της Θεσσαλονίκης σε πληθυσμό! Déjà vu… Η αγωνία και τα άγχη του 2002. Ξανά απ’ την αρχή, απ’ το μηδέν… Τα οικονομικά μέσα περιορισμένα, οι χορηγίες ως αυτήν τη στιγμή παραμένουν στο επίπεδο των θολών υποσχέσεων, η βοήθεια σε πρακτικό επίπεδο μηδαμινή και το χειρότερο –όπως τότε, το 2002– οι ιθύνοντες, και δυστυχώς όχι μόνον αυτοί, να μην αντιλαμβάνονται περί τίνος πρόκειται. Για άλλη μια φορά συνοδοιπόροι στην ταλαιπωρία η Νίκη, η Άννα, ο Γιώργος, ο Στέργιος και όσοι φίλοι απ’ τα παλιά υπομένουν τις εμμονές και στηρίζουν, όπως μπορούν, τις ριψοκίνδυνες επιλογές μου! Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και το περιοδικό +design. Και, βέβαια, όσοι και όσες μας τίμησαν στέλνοντας τις προτάσεις τους γιατί πιστεύουν στη μοναδικότητα αυτού του συνεδρίου. Θα τα καταφέρουμε κι αυτήν τη φορά; Οψόμεθα…
Ένα θετικό αποτέλεσμα από την ως τώρα διεργασία είναι ότι συναντήσαμε νέους φίλους στο νέο περιβάλλον, πρόθυμους να διευρύνουν τον κύκλο των ‘τρελών’. Κάποιους που πιστεύουν ότι μπορούμε και αξίζει να αγωνιστούμε για να δούμε καλύτερες μέρες στην εκπαίδευση και την πρακτική της τυπογραφίας και της οπτικής επικοινωνίας στην Κύπρο. Η Μαρία, ο Περικλής, η Θάλεια, μερικοί συνάδερφοι, αλλά και φοιτητές. Ας ελπίσουμε ότι τα πράγματα θα πάνε καλά και πως το 4ο ICTVC θα λειτουργήσει καταλυτικά για την Κύπρο, όπως συνέβηκε με τη Θεσσαλονίκη και την Ελλάδα σχεδόν 10 χρόνια πριν. Σε περίπτωση που κερδίσουμε το στοίχημα, κερδισμένη δεν θα είναι μόνο η Κύπρος αλλά η παγκόσμια κοινότητα της τυπογραφίας και της οπτικής επικοινωνίας, μέρος της οποίας αποτελούν όσοι θα βρεθούν τον Ιούνη στη Λευκωσία για το Συνέδριο.

Περισσότερα εδώ

Η Furfree Alliance (Συμμαχία ενάντια στις γούνες) είναι ένας διεθνής οργανισμός αφιερωμένος στην ενημέρωση της κοινής γνώμης όσον αφορά τη μεταχείρηση ζώων για την παραγωγή γούνινων ρούχων και αξεσουάρ.

Ανάμεσα στις δραστηριότητες του είναι και η διοργάνωση ενός διαγωνισμού αφίσσας, όπου σπουδαστές γραφιστικής καλούνται να υποβάλλουν τις προτάσεις τους και παράλληλα να κερδίσουν χρηματικά έπαθλα.

Οι διαγωνιζόμενοι συμμετέχουν σε τέσσερις διαφορετικές ομάδες ανάλογα με τη γεωγραφική τους προέλευση (Βρετανία-Ιρλανδία, Κίνα, Ρωσία και υπόλοιπος κόσμος). Οι Έλληνες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν θα πρέπει να δηλώσουν την πρόθεσή τους μέχρι και τις 17 του μήνα, ενώ να αποστείλουν το έργο τους μέχρι τις 30 Απριλίου.

Περισσότερα εδώ

Κείμενο: Δρ. Έφη Λεμπέση

Χωρίς αμφιβολία, στη δομή ενός εμπορικού σήματος το πιο επικοινωνιακό στοιχείο είναι η μορφή του. Eν ολίγοις, η γραφική του παράσταση είναι εκείνη που παραπέμπει αμεσότερα σε ό,τι το συγκεκριμένο σήμα επιθυμεί να επικοινωνήσει. Παράλληλα όμως, είναι και αυτή που δέχεται τις πιο εμφανείς επιρροές από το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό της περιβάλλον.

Με αυτό το δεδομένο, η διαμόρφωση των πρώιμων εμπορικών σημάτων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι μόνο γιατί είναι η αφετηρία μιας μακράς εξελικτικής πορείας, αλλά και διότι συντελείται σε μία άκρως μεταβατική περίοδο -κυριολεκτικά και μεταφορικά- όπως ήταν το πέρασμα από τις τελευταίες δεκαετίες του 19^ου αιώνα στις πρώτες του 20^ου.

Μια περίοδος της οποίας το καλλιτεχνικό περιβάλλον, σε επίπεδο εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών, χαρακτηριζόταν από συνεχείς αναζητήσεις, μετεξελίξεις, αντιθέσεις και αλληλεπιδράσεις.

Βέβαια, στα περιορισμένα πλαίσια μιας δημοσίευσης, μόνο ένα μικρό απόσπασμα της σχετικής έρευνας μπορεί να παρουσιασθεί, μαζί με ένα ελάχιστο δείγμα από πρώιμα εμπορικά σήματα εισαγoμένων προϊόντων και κάποιες από τις πρώτες, αλλά όχι αδιάφορες, εγχώριες απόπειρες.

Παρατηρώντας τα δυτικά εμπορικά σήματα που καταχωρήθηκαν στον ελληνικό Τύπο τη συγκεκριμένη περίοδο, διαπιστώνουμε ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν δανειστεί ένα ή περισσότερα στοιχεία από κάποιο κίνημα ή ρεύμα του αντιπροσωπευτικού design της δεδομένης χρονικής στιγμής.

Αυτή η προσέγγιση ήταν αναπόφευκτη και σχεδόν επιβεβλημένη.

Το ουσιαστικά ενδιαφέρον είναι το κριτήριο της επιλογής του συγκεκριμένου στοιχείου επιρροής, και κατά πόσο αυτό εναρμονίζεται αισθητικά και εννοιολογικά με το στόχο που επιδιώκει το σήμα.

Περισσότερα στο τεύχος #60 του +design