Για την ουσία του διαγωνισμού:

Είχα ήδη πάρει ξεκάθαρη θέση στη σχετική δημοσίευση του designmag παλαιότερα
και είχα επισημάνει ιδιαίτερα το τεράστιο λάθος να μπει η λογοτύπηση στο ίδιο τσουβάλι
με τη σήμανση. Αποτέλεσμα; Έστειλαν λογότυπα οι ταμπελάδες και οι αρχιτέκτονες
και έκαναν σημάνσεις μουσείων και μνημείων οι γραφίστες… Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε.

Για τα “προσβλητικά” σχολιά μου:

Πού είδατε γραμμένη από μένα μια συνολική ισοπεδωτική απαξίωση των προτάσεών σας;
Πότε αναφέρθηκα συγκεκριμένα (έστω φωτογραφικά) σε κάποια συμμετοχή και έθιξα κάποιον
προσωπικά; Μόνη εξαίρεση το ζήτημα των διπλών συμμετοχών, που θα αναφερθώ παρακάτω.
Αν κάποιος αισθάνθηκε ότι τα σχόλιά μου αφορούσαν τη συμμετοχή του, λυπάμαι αλλά
μάλλον είχε μύγες και μυγιάστηκε. Τα καλά λόγια μου, γιατί τα προσπεράσατε; Γράφω λοιπόν:

«…Ανάμεσα στις προτάσεις που κάποιοι καλοί συνάδελφοι αποτόλμησαν να καταθέσουν,
υπάρχουν αξιόλογες ιδέες και λύσεις…» στο πρώτο μου σχόλιο. Και στο δεύτερο, το κακό:
«…Αρκετές από τις συμμετοχές έχουν πίσω τους δουλειά, ενδιαφέρον και συνέπεια,
στο μέτρο και το βαθμό που μπορούσε ο κάθε συνάδελφος. Και αυτό φαίνεται…»

Παρόλα αυτά, αν κάποια λόγια μου φάνηκαν βαριά, απαξιωτικά ή προσβλητικά σε κάποιους,
άλλο τόσο προσβλητικές μού φάνηκαν και μένα κάποιες από τις συμμετοχές. Κάποιες. Όχι όλες.

Και για να κλείνουμε με το θέμα της απαξιωτικής κριτικής, της γκρίνιας και του «…αγαπημένου
μας σπορ στην Ελλάδα να κατηγορούμε τους πάντες και τα πάντα με τόση ευκολία!»,
θα αναγκαστώ να πω ότι μία και μοναδική φορά έχω κάνει κριτική εδώ μέσα, και έγινε
για θέμα εξίσου σοβαρό με το παρόν, για το λογότυπο του Μουσείου της Ακρόπολης.
Ποτέ άλλοτε δεν ασχολήθηκα με διαγωνισμούς, αν και θα είχα πολλά να πω για πολλούς
από δαύτους. Αλλά οι μπίζνες του κάθε Lidl ή του κάθε δήμαρχου, δε με αφορούν.
Τα Μνημεία και τα Μουσεία της Ελλάδας με αφορούν και με νοιάζουν και με πονάνε.

Και κάτι για τη ειρωνία σχετικά με τα λόγια και το ενδιαφέρον μου για την Ελλάδα:
αντί να τρέχουμε να συμμετέχουμε στις κατά άλλα ωραίες πρωτοβουλίες “κοινωνικού design”
που τόσο συχνά διοργανώνονται τελευταία, καλά θα κάναμε όλοι να ενδιαφερόμασταν
λίγο παραπάνω για την κοινωνική διάσταση που υπάρχει στο καθημερινό design που πουλάμε
στους εκάστοτε πελάτες μας (δημόσιους και ιδιωτικούς) και την ευθύνη μας ως σχεδιαστές
απέναντι στην κοινωνία στην οποία ζούμε. Αυτό είναι για μένα κοινωνικό design.

Για τις διπλές συμμετοχές:

Επιμένω να θεωρώ την κίνηση μια απολύτως λανθασμένη, επιπόλαιη, επιλογή
γιατί πιστεύω πως όλος ο χρόνος και οι πόροι του σχεδιαστή, με δεδομένη τη χρονική πίεση,
έπρεπε να καταναλωθούν για τη βελτιστοποίηση μιας πρότασης, ώστε να γίνει αρτιότερη.
Αγαπητέ ανώνυμε 2012, όταν μιλάμε για λογότυπο και εφαρμογές, εννοούμε εφαρμογές.
Δεν είναι δυνατό να είναι ίδιες για δύο διαφορετικά λογότυπα. Μια τέτοια λύση είναι βόλεμα.
Λυπάμαι που σε στεναχώρησα, χαίρομαι που “γνωριζόμαστε” γιατί αποδεικνύεται ότι δεν έχω
εμπάθεια ή πρόθεση προσωπικής απαξίωσης συναδέλφων, όπως κατηγορήθηκα.

Για τους φοιτητές και τους νέους συναδέλφους:

Αλίμονο. Έχετε και θα έχετε κάθε δικαίωμα να συμμετέχετε, να δημιουργείτε, να ανατρέπετε,
να δοκιμάζετε, να ρισκάρετε, να κάνετε τα πάντα. Όχι μόνο δικαίωμα. Και υποχρέωση.
Είναι ευθύνη σας να μας πετάξετε όλους στην άκρη και να πάτε το design μπροστά.
Επίσης, καλό είναι να έχετε κατά νου, ότι, μέχρι να γίνουν αυτά, θα φάτε τα μούτρα σας,
θα κριθείτε, θα αποτύχετε, θα απορριφθείτε, θα κάνετε λάθη συχνά χοντρά.
Τα περί «μαλακίας» και συγνώμη για τη λέξη, δεν αφορούν εσένα visitor, όπως βέβαια
και κανέναν άλλο προσωπικά. Μιλούσα γενικά για το διαγωνισμό και την κατάσταση.

Κλείνω με το …λήμμα «Ύβρις»:

Κατά Όμηρο, αυθάδης βία που πηγάζει από υπερβολική συναίσθηση δύναμης ή από πάθος.
[την τέλεσαν οι μνηστήρες, που πίστευαν μέσα στο πάθος τους και την υπερβολική εκτίμηση
των δυνατοτήτων τους, ότι θα μπορούσαν να κλέψουν την Πηνελόπη από τον Οδυσσέα...]
Κατά Πλάτωνα, ο έλεγχος που ασκεί πάνω μας η επιθυμία και μας οδηγεί να λειτουργούμε
με βάση αυτήν και όχι τη σύνεση. Κατά τον Πλάτωνα, είναι το αντίθετο της σωφροσύνης…
Με βάση τα παραπάνω, ναι, ίσως κάπου τη διέπραξα και εγώ… Συμπαθάτε με. Αλλά…

Καλά ξεμπερδέματα με το διαγωνισμό, καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες
και καλή δύναμη στην κατ’ εμέ απόλυτα έγκριτη κριτική επιτροπή.

Καλημέρα σας

υ.γ.1: γιατί αποκαλείτε ειδικά εμένα “κύριο”;
Δεν είμαι κύριος κανενός άλλου εκτός από τον εαυτό μου…
αυτό εύχομαι τουλάχιστον.

υ.γ.2: @logo31 for ever: έχεις δίκιο, μεγάλε

Νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι με την διαπίστωση πως ήταν μεγάλο λάθος από την πλευρά των διοργανωτών η ιδέα της διαδικτυακής ψηφοφορίας αυτή καθ’ αυτή, ο τρόπος υλοποίησής της (μιλώντας τεχνικά), και το γεγονός ότι πραγματοποιείται πριν την πιο ουσιαστική (θέλω να πιστεύω) κρίση της επιτροπής. Πέραν αυτού ωστόσο, διαφωνώ με τα ισοπεδωτικά και αφ’ υψηλού σε αρκετές περιπτώσεις σχόλια πολλών για το σύνολο του διαγωνισμού αλλά και των συμμετοχών.

Αν και νιώθω την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ έντονα για αρκετά από αυτά που έχουν γραφεί, και να υποστηρίξω το δικαίωμά μου καταρχήν και την επιλογή μου να λάβω μέρος στον διαγωνισμό, μιλώντας (υποχρεωτικά) ως “ανώνυμος” δυσκολεύομαι να εκφράσω ελεύθερα τις σκέψεις μου. Επιφυλάσσομαι…

είναι σωστή η παράθεση της αλληλογραφίας σας με το ταμείο αρχαιολογικών πόρων και απαλλοτριώσεων, και συμφωνώ με την γενική προτροπή σου να μην προτρέχει κανείς…

αλλά, και πάλι, απ’ τη στιγμή, που σχολιάζεται η η δυνατότητα παραμόρφωσης του αποτελέσματος της ψηφοφορίας, κι εφόσον αληθεύει αυτό, δεν θα έπρεπε ο πρόεδρος του δ.σ. της ε.γ.ε. να παραιτηθεί άμεσα, έστω για τους βασικούς λόγους ευθιξίας;..

bobo j. charbonnier…

υ.γ.:.. όσο ανώνυμο και να σου φαίνεται το ονοματεπώνυμό μου, δεν παύει να αλλάζει η ορθότητα της θέσης, που εξέφρασα…