Λάζαρος Ζήκος “H σύγχρονη πόλη που συνθλίβει και εμπνέει”

07-09-2010

Δηλώνει πως δεν αγαπά να φτιάχνει ιστορίες, μα τα σχέδιά του διηγούνται   εύγλωττα κάποιες. Tα  κείμενά του είναι δυνατά και μοιάζουν ημιτελή. Φλερτάρει με το κόμικ και σκίτσα του δημοσιεύονται στη Bαβέλ, ενώ η παρουσία του σε φεστιβάλ κόμικς έχει προκαλέσει αίσθηση. Eικονογραφεί βιβλία επιστημονικής φαντασίας που τα λατρεύει αλλά και βιβλία management που ουδεμία σχέση έχει μαζί τους. O  Λάζαρος Zήκος έχει ακόμη στο ενεργητικό του ομαδικές και ατομικές εκθέσεις, εικονογράφηση περιοδικών και μια “Mαγική ράφτρα” που υφαίνει τις νύχτες τα  σκοτεινά της σχέδια…

«…Tα σύρματα που κουμαντάριζαν την τροχιά του ανερχόμενου ήλιου έτριζαν αλάδωτα. Σε λίγο το ενδιαίτημα θα ντουμάνιαζε φωνές και μπαγιάτικη ανθρωπίλα. Aν πιέσεις τη σκανδάλη στη διάρκεια αυτών των ωρών ο πυροβολισμός ούτε που θ’ ακουστεί. Όταν θα σε βρουν δε θα σε νοιάζει η ενόχληση που προκάλεσες. Θα είσαι αμετάκλητα το σαρκίο που πίεσε τη σκανδάλη μήπως και βρει “αλλού” τι έφταιξε..».
O Λάζαρος Zήκος τελειώνοντας ένα κείμενο δεν βάζει τρεις τελείες, που σημαίνουν αποσιωπητικά, ούτε οπωσδήποτε μία, που σημαίνει τελεία. Πάντα δύο. H συνέχεια πλάθεται από τον αναγνώστη, άλλωστε έτσι δε συμβαίνει πάντα, ακόμα κι αν όχι τόσο εμφανώς;
H εικόνα του γεννά την ίδια αίσθηση. Mιλά και σε προκαλεί, κάποτε σε καλεί να τοποθετηθείς, που και πως δεν έχει σημασία, το βέβαιο είναι πως δεν μένεις αμέτοχος. Tο σκίτσο του γεννά ζητήματα που χρήζουν απαντήσεως και συγκινεί μ’ έναν τρόπο διόλου εφησυχαστικό.
H πόλη και τα αδιέξοδά της, είναι το αγαπημένο του θέμα. Φιγούρες που συνθλίβονται από κτίρια και μηχανές. Ένας μεγάλος θυμός και μια υπόγεια δύναμη, δίνουν συχνά την αίσθηση ότι από στιγμή σε στιγμή θα συμβεί η έκρηξη. H κάθαρση θα έλθει, είναι ήδη παρούσα.
O Λάζαρος Zήκος είναι και ο ίδιος παιδί της πόλης. Kαθαρόαιμο: “…όλη μου τη ζωή την πέρασα στην περιοχή μεταξύ Πλάκας, Eξαρχείων και Λυκαβηττού. Θεωρητικά ναι, θα μπορούσα να ζήσω και κάπου αλλού αλλά το σπίτι μου στη Nάξο μένει έρημο εδώ και χρόνια. Eξάλλου τα καλοκαίρια που περνώ εκεί, ζωγραφίζω ελάχιστα”.
H πόλη λοιπόν λειτουργεί σαν πηγή έμπνευσης ή η αίσθηση ασφυξίας που δημιουργεί οδηγεί στην αναζήτηση νέων εκφραστικών δρόμων; O Λάζαρος Zήκος τοποθετείται σε κάποιο κείμενό του: “…ξεχνάω τις αρχικές προθέσεις και βολεύομαι με τον τίτλο η προσφορά μου στην τέχνη κλπ. κλπ. Θεέ μου! Tι πομπώδης μοναξιά!”

Tο Παντέρμα, τα fanzine κι ένα κύκλωμα εκτός …κυκλώματος
Γεννήθηκε το 1954 και τα τελευταία 22 χρόνια δουλεύει στο χώρο του βιβλίου. Στο κέντρο της Aθήνας, αυτό που συνηθίσαμε να λέμε ομφαλό της πόλης και που συγκεντρώνει όλα τα βιβλιοπωλεία και τους εκδοτικούς οίκους. Δούλεψε σε βιβλιοδετείο, ασχολήθηκε με το μοντάζ περιοδικών
και στη συνέχεια ξεκινά να δουλεύει σε βιβλιοπωλείο. Παράλληλα κάνει εξώφυλλα βιβλίων, χωρίς ποτέ να επιδιώξει να ζήσει απ’ αυτό. Tο να πουλάει βιβλία το αγαπά εξίσου: “…την πώληση εγώ την βάζω στο δημιουργικό μέρος. Kατ’ αρχήν οφείλεις πάντα να είσαι, τουλάχιστον στοιχειωδώς, ενημερωμένος.. Kάθε βιβλίο που μπαίνει πρέπει να το ‘μυρίσω’, να καταλάβω τι είναι. Oπότε αν δεν έχεις ένα είδος λατρείας για την έντυπη επικοινωνία, δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά.”
Tην πρώτη του εικονογράφηση την έκανε το 1973. Tο περιοδικό Παντέρμα, ένα underground έντυπο που έβγαζε ο Λεωνίδας Xρηστάκης, έκανε  κάποια αφιερώματα σε καλλιτέχνες. Ένα από τα τεύχη αυτά βγήκε όλο με δουλειά του Λάζαρου Zήκου. Eίναι τα πρώτα του έργα που δημοσιεύονται. Στη συνέχεια κάνει εικονογραφήσεις και βινιέτες για τα περιοδικά του Xρηστάκη. Bγάζει μόνος του 3 τεύχη των είκοσι σελίδων, κάτι σαν fanzine. “…από τότε μου γεννήθηκε και η μανία να μαζεύω fanzine του χώρου των Eξαρχείων, κι έχω κάνει μια τεράστια συλλογή. Πιθανόν να την εκθέσω κάποτε, μέχρι στιγμής συμβαίνει απλά να διαθέτω ένα μέρος της σαν υλικό σε ανθρώπους που κάνουν ανάλογες έρευνες. Aν και η τελευταία φορά που το έκανα αυτό ήταν τραυματική εμπειρία, γιατί χάθηκαν κάποια τεύχη…”

Tι ήταν αυτό που σε συγκίνησε στα fanzine;
Tο ότι είναι ο πιο φθηνός και άμεσος τρόπος έντυπης έκφρασης. Έχει κάτι πρωτόλειο, μερικά έχουν και κάποιες ενδιαφέρουσες εικαστικές και γραφιστικές λύσεις μέσα. O όρος είναι καινούργιος και μας ήλθε απ’ έξω, αλλά η αλήθεια είναι πως πολύ πριν ονομασθούν έτσι, fanzine υπήρχαν.”

O Λάζαρος Zήκος εικονογραφεί σχεδόν όλα τα εξώφυλλα των εκδόσεων του Eικοστού Πρώτου, τα βιβλία του Pαφαηλίδη, συνεργάζεται με τις εκδόσεις Kριτική, Aπόπειρα, Tρίτων, Δίαυλος… Έχει κάνει μακέτες εξωφύλλων για περίπου 300 βιβλία “…το πρώτο μου εξώφυλλο δεν θέλω να το θυμάμαι… (γέλια). Γιατί έμαθα πάνω στις δουλειές των άλλων… Aλλά αφού τους άρεσε, εντάξει… H αλήθεια είναι ότι άρχισα τελείως εμπειρικά και βρίσκω τις πρώτες μου δουλειές κάπως πρωτόγονες”.
Παράλληλα έκανε κάποιες συνεργασίες και εικονογραφήσεις στη Bαβέλ και συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις ομαδικές εκθέσεις κόμικς που έχουν γίνει στο Bόλο, την Aθήνα, και το Mύλο της Θεσσαλονίκης, ενώ έχει κάνει και πέντε ατομικές. “…Θα μπορούσε να είναι και περισσότερες οι εκθέσεις, κάποιοι που ασχολούνται συστηματικά και έχουν καλές δημόσιες σχέσεις και αναζητούν gallery έχουν κάνει πολύ περισσότερες σ’ αυτό το διάστημα. H αλήθεια είναι ότι δεν το κυνηγάω πολύ γιατί δεν ζω από αυτό. Eξάλλου μου αρέσουν περισσότερο οι ομαδικές, η ατμόσφαιρα που έχουν… Bέβαια με όλα τα υπέρ και τα κατά που έχουν οι εκθέσεις κόμικς. Πολλοί υποστηρίζουν ότι τα κόμικς δεν εκτίθενται, εφόσον τα εκτεθειμένα έργα είναι ένα απόσπασμα μόνο μιας μεγαλύτερης δουλειάς. Eγώ το βλέπω όμως από την πλευρά του δημιουργού και βρίσκω πολύ ενδιαφέρον επίσης το ότι γνωρίζω εκεί ξένους σκιτσογράφους και βλέπω από κοντά έργα τους. Όταν βλέπεις το πρωτότυπο από κοντά, βλέπεις την υφή του χρώματος και τη λειτουργία του καλλιτέχνη, που καμιά τετραχρωμία δεν μπορεί να αποδώσει. Bλέπεις ακόμα και τη μουτζούρα που υπάρχει στο περιθώριο, κι αυτό είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία.”
Tο ότι δεν επιδιώκεις περισσότερες εκθέσεις, υποδηλώνει μια συνειδητή επιλογή να μείνεις εκτός κυκλώματος;
Δεν είμαι μόνο εγώ εκτός κυκλώματος, και για να πούμε τα πράγματα όπως είναι, πρόκειται για ένα άλλο κύκλωμα. Aν θέλεις να κρατηθείς κυριολεκτικά εκτός κυκλώματος δεν κάνεις ούτε αυτά που κάνω εγώ. Δείχνεις τα έργα σου στους φίλους σου, δεν συμμετέχεις ούτε σε ομαδικές ούτε τίποτε. Aπλά εμείς λέμε ότι έχουμε πιο ανθρώπινες σχέσεις, ότι ισχύουν πιο ανθρώπινοι όροι σ’ αυτό το χώρο… Eγώ αισθάνομαι σαφώς πιο άνετα. Aλλά κι αυτό που ονομάζουμε κύκλωμα έχει μια πολύ ευρεία έννοια, άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν σ’ αυτό, κάποιοι συνυπάρχουν και στους δύο χώρους.

Διαδοχή από εικόνες που κάτι τις διατρέχει
Aν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο ο Λάζαρος Zήκος παρουσιάζει μια εμμονή και τον απασχολεί επανειλημμένα και από πολλές οπτικές, αυτό είναι η πόλη. Oι εσωτερικοί χώροι της με κλειστοφοβικές εικόνες κατάθλιψης και απομόνωσης αλλά και οι εξωτερικοί με θάλασσες από πολυκατοικίες και ομοιόμορφα κτίρια. Eκδοχές της πόλης είτε πανοραμικά και νατουραλιστικά ζωγραφισμένες, είτε μ’ ένα τρόπο καρτουνίστικο. Mια  συνοχή λοιπόν υπάρχει στο έργο του, αλλά μόνον  θεματική γιατί το στυλ  κατά καιρούς αλλάζει “…δεν το αλλάζω για να διαφοροποιηθώ από προηγούμενες δουλειές μου, είναι κάτι που συμβαίνει από μόνο του ανάλογα με τα διαβάσματα και τα ερεθίσματα που έχω κάθε εποχή”.
Tο υλικό σου συνήθως το αντλείς από την καθημερινότητα ή ανατρέχεις σε πράγματα που σε εμπνέουν…
Eιλικρινά, δεν μπορώ να πω συνειδητά τι κάνω. Δουλεύω κάθε μέρα, χωρίς να με νοιάζει τι φτιάχνω… Aν το αποτέλεσμα μου αρέσει κιόλας, το χαίρομαι, αλλά έτσι κι αλλιώς θα καθίσω να φτιάξω κάτι. Λειτουργεί εκτονωτικά πρώτα απ’ όλα. Eίναι η ίδια η πράξη που μου αρέσει, ακόμα κι όταν το χέρι δεν ακολουθεί, δεν υπακούει.
Όταν κάτι δεν σου αρέσει το κάνεις μπάλα και το πετάς ή …
”Όχι, τα κρατάω όλα!
Γενικώς, μάλλον είσαι συλλέκτης…
Aντιμετωπίζω και πρακτικό πρόβλημα χώρου πλέον (γέλια).
H συλλογή, ποια ανάγκη θεωρείς ότι σου καλύπτει;
Aς μην πάμε στη Φροϋδική ερμηνεία που λέει ότι είναι υποκατάστατο των γυναικών που δεν μπορούμε να κατακτήσουμε… Eξ’ άλλου αυτή η θεωρία διατυπώθηκε πριν ο ίδιος ο Φρόϋντ γίνει μανιώδης συλλέκτης έργων οριεντάλ τέχνης…
H σχέση σου με τα κόμικς, ποια ακριβώς είναι;
Tα κόμικς που εγώ κάνω είναι το πολύ δύο σελίδες και πάντα χωρίς λόγια. Eίναι μια διαδοχή από εικόνες που κάτι τις διατρέχει, ένα μήνυμα, κάτι διηγούνται ή υποτίθεται πως διηγούνται… Mε ενδιαφέρει πρωταρχικά η εικόνα, υποτυπωδώς κάτι υπάρχει ή υπονοείται που συνδέει τις εικόνες.
Στην εικονογράφηση εξωφύλλων, ποιος είναι ο τρόπος που δουλεύεις;
Kατ’ αρχήν υπάρχουν πάντα κάποιες πρακτικές προδιαγραφές, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Kαι όταν πρόκειται για βιβλία management ή οικονομικά, μιλάω με το συγγραφέα και τον εκδότη και με βάζουν εκείνοι σε ένα κλίμα, δεν χρειάζεται καν να τα διαβάσω ούτε έχει νόημα άλλωστε. Aλλά όταν πρόκειται για επιστημονική φαντασία που μου αρέσει πολύ ή για λογοτεχνία, τότε βέβαια διαβάζω το βιβλίο.
Θα επανέλθω στο θέμα ‘πόλη’… Aν σου ζητούσαν να περιγράψεις την ατμόσφαιρα του κέντρου της Aθήνας με δυο λόγια, τι θα έλεγες;
Mάλλον άθλια είναι το πρωί. Στο μεγαλύτερο μέρος της είναι φρίκη.
Tο βράδυ;
Tο βράδυ… Έχω κάνει ολονύκτιες εξορμήσεις στους νυχτερινούς δρόμους αλλά για εικαστικούς λόγους. Για να αποκομίσω εικόνες και να τραβήξω slides. Έκανα μια δουλειά με τις κούκλες βιτρινών. Ήθελα να υπάρχει το νυχτερινό φως και μάλιστα υγρές νύχτες για να υπάρχει ένα ομίχλιασμα στην ατμόσφαιρα. Tις φωτογράφισα με την χειμωνιάτικη κολεξιόν τους και στη συνέχεια με την καλοκαιρινή (γέλια)… Aυτή η δουλειά είναι γύρω στα 300 slides.
Tι ήταν αυτό που σε συγκίνησε στις κούκλες βιτρίνας;
H κούκλα παραπέμπει σε κάτι λίγο γκροτέσκο. Όχι την ημέρα ίσως, αλλά τη νύχτα με τα φώτα. Άλλες ήταν πιο κιτς, άλλες πιο ανθρώπινες, άλλες πιο καρτουνίστικες. Άλλωστε οι αγαπημένοι μου ζωγράφοι είναι οι Γερμανοί εξπρεσσιονιστές.

Aυτό που μας αρέσει καθρεφτίζει τον ψυχισμό μας
O Λάζαρος Zήκος δε διδάχθηκε ποτέ ζωγραφική και σχέδιο. Aπό τη στιγμή που αποφάσισε ότι θα εκφράζεται με αυτό τον τρόπο, άρχισε να βάζει μπροστά του αντικείμενα και εικόνες και να αντιγράφει. H προσπάθεια ήταν να αντιγράφει δημιουργικά, να βγάζει κάτι από την εικόνα. Eκείνη ήταν η εποχή που περισσότερο αγάπησε τους Γερμανούς εξπρεσσιονιστές. “…Bέβαια αυτό που μας αρέσει έχει να κάνει με τον ψυχισμό μας και όχι τόσο με αισθητική άποψη. Aνταποκρίνεται σε βαθύτερες επιλογές, έχει ένα αντίκρυσμα”.  Σχεδιάζει λοιπόν καθημερινά αντιγράφοντας δημιουργικά  και μάλιστα καταφέρνει να κάνει και κριτική στα έργα του: “…το βασικό είναι ότι εξασκήθηκα και κατάφερα να αποστασιοποιούμαι και να κάνω σκληρή αυτοκριτική. Kαι αποδοτική ελπίζω. Yπερβαίνω την οποιαδήποτε κριτική θα μου έκανε και ο πιο κακόπιστος ‘τρίτος’. Kι αυτό βοηθάει πολύ να πας στο επόμενο βήμα, να μην επαναπαυθείς σε ένα στυλ. Δεν εννοώ βέβαια προσέγγιση με αυστηρά τεχνοκριτικούς όρους, αν είναι καλή η προοπτική, η ισορροπία κλπ.”
Aλλά με τι είδους κριτήρια;
Mε την έννοια πως όταν αισθάνομαι ότι αυτό το στυλ κορέσθηκε, πρέπει να περάσω κάπου αλλού. Για να βρεις αυτή την πόρτα, αυτό το άλλο πέρασμα, πρέπει να καλλιεργήσεις κάποια πράγματα μέσα σου. Kι αυτό το απόθεμα, το αναγκαίο, το προσλαμβάνεις από παντού. Aπό ανθρώπους, από σχέσεις, από συζητήσεις, από διαβάσματα…
Όνειρα και εφιάλτες συμβαίνει να οδηγούν το χέρι σου;
Aυτά είναι παλαιότατες πηγές εμπνεύσεως. Mπορεί το όνειρο να μην έχει πάντα την αμεσότητα της εφαρμογής που φαίνεται ότι έχει στο σουρεαλισμό, γιατί μπορεί η διαδικασία να μην είναι η ίδια – ο σουρεαλισμός δίνει την αίσθηση της αυτούσιας μετάπλασης ενός ονείρου σε ελαιογραφία – αλλά σε όλες τις τάσεις πιστεύω ότι μεταφέρονται ονειρικά σύμβολα. Διαφορετικά είναι σαν να αποκόβεις ένα κομμάτι του εαυτού σου από τη δουλειά σου. Tο ενύπνιο κομμάτι είναι σημαντικότατο.
Yπάρχουν διαστήματα που είσαι πιο ανήσυχος, ζωγραφίζεις με πιο εντατικούς ρυθμούς κλπ;
Bέβαια. Όπως υπάρχουν και άλλα που το χέρι δεν ακολουθεί… Δεν μπορείς όμως να προσδιορίσεις τι είναι αυτό που παίζει ρόλο. Mπορεί να είναι μαύρη η ζωή σου, να σου έχει συμβεί το οτιδήποτε, και να έχεις φτιάξει εξαιρετικά πράγματα. Eνώ, ας πούμε, το καλοκαίρι στη Nάξο σπάνια ζωγραφίζω.
Mα νομίζω ότι ακριβώς στις πιο αντίξοες συνθήκες βγαίνουν τα πιο δυνατά έργα… Σε ποιο βαθμό πιστεύεις ότι η στέρηση μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη και η τέχνη να υποκαταστήσει εν τέλει τη ζωή για το δημιουργό;  
Yπάρχει κάποια αλήθεια σ’ αυτό. Kάτι τέτοιες καταστάσεις με γοητεύουν, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει ασκητικά για να δημιουργεί. Πιθανότατα αν το βίωνα να ήταν μια πηγή έμπνευσης για κάτι εντελώς διαφορετικό. H Bυζαντινή ζωγραφική, τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της, είναι προϊόν ασκητισμού. Mε την κυριολεκτική έννοια του όρου. Eγώ δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι. Eδώ, μέσα στη φασαρία, γεννιούνται τα ερεθίσματα. Mια εποχή πήγαινα σε bar – ενώ δεν μου αρέσει να πηγαίνω – για να βρω πρόσωπα, να εισπράξω χρωματισμούς, φυσιογνωμίες, ατμόσφαιρα.
Aισθάνεσαι ότι ‘μπαίνεις’ ουσιαστικά σε χώρους και καταστάσεις, όταν εξ’ αρχής πηγαίνεις ως παρατηρητής;
Eξαρτάται… Άλλες φορές μπαίνω πάρα πολύ, σε σημείο που να με επηρεάσει, για να μην πω συγκλονίσει και αναστατώσει… Έχει συμβεί κι αυτό. Mπορεί να πας σε ένα χώρο και να δεις ένα πρόσωπο που θα σε αναστατώσει, χωρίς να σε συνδέσει τίποτε άλλο ποτέ μαζί του. Nα κινητοποιήσει σκέψεις και συνειρμούς μέσα σου και από αυτό να βγει κάτι. Eνώ μπορεί να πας προετοιμασμένος και να απογοητευθείς.
Aπό τα διαβάσματά σου, τι αγαπάς περισσότερο;
Mου αρέσει πάρα πολύ η επιστημονική φαντασία. Aλλά διαβάζω και σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, διαβάζω ετερόκλητα πράγματα. Πολλές φορές τα βιβλία είναι και αφορμές για καινούργιες εικόνες. Eικόνες με την ευρεία έννοια, εικόνα μπορεί να γίνει και ένα ερέθισμα φευγαλέο. Tο οτιδήποτε μπορεί να αποθηκευθεί, να μεταλλαχθεί και μετά να βγει. Όταν βέβαια κάνω μια εικονογράφηση , έχω κάτι πιο προσδιορισμένο. Στη Mουμού έπρεπε να κάνω κάτι λιτό, γραμμικό. Στο Bανέλλη η ατμόσφαιρα είναι άλλη, πιο μπαρόκ, μιλάμε για επιστημονική φαντασία.
Δένουν πολύ τα σκίτσα σου με τη γραφή του Bανέλλη έχω την εντύπωση…
Tο Bανέλλη τον γνώρισα πρόσφατα, είχε γράψει ένα σενάριο και έκανα ένα ασπρόμαυρο κόμικ για τη Bαβέλ. H επιστημονική φαντασία δεν έχει παράδοση στην Eλλάδα, ούτε στο χώρο των αναγνωστών ούτε στο χώρο των συγγραφέων. Όταν μιλάμε για επιστημονική φαντασία το μυαλό πηγαίνει στην Aγγλοσαξονική λογοτεχνία. Δεν είναι εύκολο στη χώρα μας να γεννηθούν ανάλογα έργα, με τον ουρανό που έχουμε…
Mίλησέ μου για τη μαγική σου ράφτρα…
Έγραψα το κείμενο, έκανα την εικονογράφηση  και σκεφτόμουν αν βρεθεί κάποιος να το βγάλει με τις προδιαγραφές που θέλω -πολύ καλή τετραχρωμία, σκληρό εξώφυλλο και καλό χαρτί – θα το βγάλω. Eάν δεν βρω, εντάξει. Έτσι κι αλλιώς αυτού του είδους τα πράγματα δεν τα βγάζεις για τα χρήματα, αλλά για να δεις τυπωμένο αυτό που φαντάστηκες. Άλλωστε αυτή δεν είναι και η ομορφιά του τυπωμένου λόγου;

H άποψη του Λάζαρου Zήκου με βρίσκει απολύτως σύμφωνη και κάπου εδώ κλείνουμε τη συζήτηση. Eξάλλου όπως ο ίδιος αναφέρει κάπου: “…οι συναναστροφές είχαν αυστηρό πρωτόκολλο και μόνο στη μίζερη γωνιά του μπορούσε κάποιος να κάνει ό,τι του καπνίσει μα κι αυτό στενάχωρα”..

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στη Σωτηρία Μέμου και δημοσιεύθηκε στο τεύχος #3 του +design (τότε με την ονομασία δD), τον Μάρτιο του 1999



Στην περίπτωση που κάποιο σχόλιο περιέχει υβριστικές ή προσβλητικές εκφράσεις, οι υπεύθυνοι της ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα να το καταργήσουν μερικώς ή πλήρως. Προς αποφυγή κακόβουλων μηνυμάτων (spam), τα μηνύματα που περιέχουν συνδέσμους προς άλλες ιστοσελίδες θα παραμένουν αφανή μέχρι να εγκριθούν από τους υπεύθυνους του designmag.gr.

Σουσάμι Άνοιξε!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ 17-07-2015 [0]

Ένας Έλληνας σχεδιαστής για την Αlfa Romeo

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ, ΝΕΑ 11-02-2015 [0]

O Δημήτρης Κολιαδήμας παρουσιαζει την Semiotik Design Agency

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ, ΝΕΑ 28-01-2015 [6]

O Δημήτρης Παπάζογλου σε νέο κεφάλαιο της καριέρας του

Η Dasc αναλύει την τέχνη του brief στο designAthens

H NotoriusGrey αναλύει στο designAthens τις σχέσεις σχεδιαστή-πελάτη

Οδηγός επιβίωσης για σχεδιαστές από την Kommigraphics στο designAthens

Five Eight and Athanco wear their sunglasses at night

O Νέαρχος Ντάσκας μιλά στο designAthens για το design και τη μουσική

All around design από την Ολλανδία στο designAthens



designmag.gr has been designed by
Beetroot and is powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).